Yeah dus, dat dacht ik achteraf. Wat is het toch heerlijk om in het zonnetje naar de bushalte te lopen terwijl je net een leuke eerste les hebt gegeven wat vooraf toch best wel spannend was!
Bij binnenkomst heb ik alle leerlingen een hand gegeven en hun naam gevraagd. Eén jongen zei dat hij Achmed heette, wat ik niet helemaal geloofde, daarover straks nog meer.
Jongens en meisjes moesten om en om gaan zitten in een halve cirkel. Bart leidde me nog even in en toen was het mijn beurt. Ik heb kort wat over mezelf verteld (wat waren ze stil!) En toen zijn we begonnen met inzingen en rekken/strekken (wat ze nog nooit eerder gedaan hadden). Ze deden me allemaal na, natuurlijk wel met het nodige gegiechel tussendoor.
Achteraf vroeg ik uiteraard waarom we dit gedaan hadden.
Toen kwam de canon...hadden ze ook nog nooit gedaan. Ik zong voor, zij na. Het klonk nog wat timide, dat wel, maar ze zongen.
Een springerig roodharig jongetje ging plots zitten, ik vroeg:
'Richard, wil je gaan staan?'
Richard: 'Hoe weet je mijn naam?'
Ik: 'Die heb ik onthouden, ik probeer ze zo snel mogelijk te leren'
Andere jongen: 'Hoe heet ik dan?'
Ik: 'Bij de deur zei je dat je Achmed heette, maar dat klopt geloof ik niet helemaal..'
Klas: Hahaha
Dat was een leuke onderbreking. Suzan wees me erop dat de concentratie daarna wat beter was. (Leermoment!)
Ze kenden uiteindelijk het hele lied, maar nog net niet goed genoeg. Dus toen hebben ze met mij in canon gezongen. De laatste keer dat we het zongen was het vele malen beter dan in het begin. Eigenlijk hadden ze het al wel met elkaar in canon kunnen doen...dat komt dus volgende week.
Na het lied ben ik meteen doorgegaan met een ritmegroovje. Ik liet ze allemaal stampen maar ze versnelden erg dus uiteindelijk heb alleen ik de puls met stampen aangegeven.
Ik wilde de klas in 4 groepen verdelen, 2 zouden het ritme doen, 2 zouden zingen. Als snel bleek dit te hoog gegrepen dus ik verdeelde ze in 2 groepen en leerde alleen de ritmes aan.
Dat ging wat moeizaam.
Casus:
Ik wilde: dat ze goed opletten en het ritme zo snel mogelijk onder de knie hadden
Zij wilden: het ritme leren maar liever even rustig aan
Ik deed: mijn ding. Voordoen, hen na laten doen
Zij deden: mij na, maar niet met volle concentratie, er werd wat gepraat en gelachen.
Ik voelde/dacht: dat het moeizaam ging, kan het niet wat beter?
Zij voelden/dachten: we doen het rustig aan
Vervolgens heb ik een opwarm oefening herhaald. Iedereen moet tegelijk met mij springen en 'Ha' zeggen maar ze weten niet wanneer ik dat ga doen.
De eerste keer waren ze inderdaad veel te laat, de tweede keer ging het perfect.
Vervolgens heb ik het ritme opnieuw gedaan, dat ging een stuk beter.
Suzan vertelde achteraf dat dit allemaal te maken heeft met de spanningsboog en dat het goed is om hier aandacht aan te besteden. De klas had goed hun best gedaan om de canon aan te leren, er was een succesmoment, en daarna ging ik meteen door met iets nieuws. Logisch dat de spanningsboog dan niet optimaal blijft. Beter is het om even een ontspanningsmoment in te lassen. Al is het maar twee minuutjes, ze kunnen even praten, ik kan wat storten op de emotionele bankrekening van een leerling oftewel, individueel een complimentje geven (wat de relatie tussen mij en de leerling versterkt), en daarna zijn ze weer wat frisser om met iets nieuws aan de gang te gaan. (Leermoment!)
Dat het soms onrustig was tijdens de canon had te maken met mijn instructie. Ik kan beter in het begin meer praten en daarna gewoon doen. Ik bleef het namelijk stilleggen tussendoor. Dus, niet lullen maar doen! (Leermoment!)
Over het algemeen was het een prima les. Ik had er plezier in. Ik heb er vertrouwen in dat dit ik een leuke stageperiode met deze klas ga krijgen. Mijn feedback was ook erg fijn achteraf (danku Suzan!)
Nu moet ik eigenlijk afsluiten met een vraag, daar wordt immers op gereageerd.
Dus bij deze: Je bent op reis en je wilt naar Athene. Je komt bij een splitsing waar je twee kanten op kunt, één weg leidt naar Athene, je weet niet welke. Bij de splitsing staan twee mannen. Eén spreekt altijd de waarheid, de ander liegt altijd. Eén man mag je één vraag stellen om in de juiste richting gewezen te worden, je weet echter niet of je te maken hebt met de leugenaar of niet. Welke vraag stel je?
3 opmerkingen:
Wat goed dat ze die canon op het laatst konden. Ik heb met mijn klas ook een canon gedaan gister (mango meloenen, wie niet) en dat lukte helemaal aan het einde wel, maar de weg er naartoe was moeizaam. En nu ik de verhalen van klasgenoten lees denk ik dat canon's over het algemeen gewoon lastig zijn en dat het misschien beter is om de weg er naartoe langzamer op te bouwen. Maat houden blijft lastig voor de klas, bij mij ook. Mij werd aangeraden de maat gewoon te blijven slaan op een koebel, of een ander percussie instrument (iets dat hard genoeg is om boven het gezang van 30 leerlingen uit te komen).
Ps. vraag aan een van de mannen 'welke weg leidt volgens de andere man naar Athene?', en ga die weg niet in.
Vraag aan de man of hij aan hem wil vragen waar je volgens jou naartoe zou moeten.
Even terug op de zaken.. Welke canon heb je met de klas gedaan? toevallig ook de mango mango?
Anyway goed dat je de 'jumpbreak' hebt ingezet. was dat een improvisatie-actie van je? Dat was eigenlijk wat Suzan adviseerde.
Ik zeg: yeah! Als je mentor tevreden is, zal het wel goed zitten. Born to teach!
Een reactie posten