Stage les 2: Oranje springt en zingt

Ik blijf voorlopig nog even bij het beschrijvende bloggen. Heerlijk om je verhaal er even uit te typen en het later terug te kunnen lezen. 

Ik had vanochtend alle namen uit mn hoofd geleerd met het smoelenboek erbij, dus bij binnenkomst heb ik ze allemaal weer een hand gegeven en ze bij naam genoemd. 

We zijn weer gaan inzingen, ik wil ze eraan laten wennen dat dat er gewoon bij hoort. Daarna heb ik de lied nog een keer gedaan, nu konden ze het zelf in canon. Richard (zie vorige blog) was weer lekker vervelend bezig met: gaan zitten, gaan staan, sokken omhoog, broek optrekken enz. Maar hij zong wel mooi! Oftewel: José heeft hem gewezen op zijn gedrag maar ook positief op zijn emotionele bankrekening gestort door hem een compliment te geven. 

Na het succesmoment werden de tafels terug geschoven en heb ik blaadjes uitgedeeld. Dit moment had ik als ontspanning ingelast. Werkte goed! Ik had daarna de volle aandacht, alleen een beetje jammer dat we lang op Richard moesten wachten omdat die druk met zijn eigen dingen bezig was. 

Daarna kwam de luisteropdracht. Ik heb vier muziekfragmenten laten horen die allemaal een dier voorstelden. Ze moesten noteren welk dier ze bij de muziek vonden passen en waarom. 

Het was onrustig, ze waren niet geconcentreerd en er werd onderling gekletst. Ik probeerde ze natuurlijk wel te dimmen maar ik wist niet of ik nou boos moest worden of niet. 

Casus:

Ik wilde: dat ze goed luisterden en de opdracht maakten

Veel leerlingen wilden: met elkaar praten 

Ik deed: mijn best om ze stil te krijgen

Veel leerlingen: bleven toch onrustig

Ik dacht: moet ik nou boos worden?

Veel leerlingen dachten: we gaan lekker onze gang

Ik voelde: lichtelijke frustratie

De leerlingen voelden: dat ik niet zo tevreden was

Uiteindelijk kwamen er wel dingen uit die ik wilde horen zoals: 'Het klinkt als een nijlpaard omdat het zware, lage muziek is', maar de manier waarop was niet goed. 

Toen mijn mentor weer les ging geven was het weer rustiger, hij is een beetje boos geworden op een aantal leerlingen. Ik ben het dan wel niet altijd met zijn manier van lesgeven eens, dit pakte hij prima aan! 

Met de reflectie moest ik van hem eerst zelf met oorzaken en oplossingen komen. Dat was prettig. Hij vond de inhoud van de les oké, ik kan de manier waarop ik het breng alleen wel verbeteren. Minder schools, meer energie, meer uitdaging, veel variatie. Het is soms handig om mezelf in de leerlingen te verplaatsen en te denken: wat zou ik nou te gek vinden? 

Daar kan ik me wel in vinden, goede tip dus. 

Volgende week ga ik mijn eerste les aan de 3 VMBO geven, ik ben benieuwd!

Stage les 1+bezoek Suzan: Yeah!

Yeah dus, dat dacht ik achteraf. Wat is het toch heerlijk om in het zonnetje naar de bushalte te lopen terwijl je net een leuke eerste les hebt gegeven wat vooraf toch best wel spannend was!

Bij binnenkomst heb ik alle leerlingen een hand gegeven en hun naam gevraagd. Eén jongen zei dat hij Achmed heette, wat ik niet helemaal geloofde, daarover straks nog meer.

Jongens en meisjes moesten om en om gaan zitten in een halve cirkel. Bart leidde me nog even in en toen was het mijn beurt. Ik heb kort wat over mezelf verteld (wat waren ze stil!) En toen zijn we begonnen met inzingen en rekken/strekken (wat ze nog nooit eerder gedaan hadden). Ze deden me allemaal na, natuurlijk wel met het nodige gegiechel tussendoor. 

Achteraf vroeg ik uiteraard waarom we dit gedaan hadden. 

Toen kwam de canon...hadden ze ook nog nooit gedaan. Ik zong voor, zij na. Het klonk nog wat timide, dat wel, maar ze zongen. 

Een springerig roodharig jongetje ging plots zitten, ik vroeg:

'Richard, wil je gaan staan?' 

Richard: 'Hoe weet je mijn naam?'

Ik: 'Die heb ik onthouden, ik probeer ze zo snel mogelijk te leren'

Andere jongen: 'Hoe heet ik dan?'

Ik: 'Bij de deur zei je dat je Achmed heette, maar dat klopt geloof ik niet helemaal..'

Klas: Hahaha

Dat was een leuke onderbreking. Suzan wees me erop dat de concentratie daarna wat beter was. (Leermoment!)

Ze kenden uiteindelijk het hele lied, maar nog net niet goed genoeg. Dus toen hebben ze met mij in canon gezongen. De laatste keer dat we het zongen was het vele malen beter dan in het begin. Eigenlijk hadden ze het al wel met elkaar in canon kunnen doen...dat komt dus volgende week.

Na het lied ben ik meteen doorgegaan met een ritmegroovje. Ik liet ze allemaal stampen maar ze versnelden erg dus uiteindelijk heb alleen ik de puls met stampen aangegeven. 

Ik wilde de klas in 4 groepen verdelen, 2 zouden het ritme doen, 2 zouden zingen. Als snel bleek dit te hoog gegrepen dus ik verdeelde ze in 2 groepen en leerde alleen de ritmes aan. 

Dat ging wat moeizaam. 

Casus:

Ik wilde: dat ze goed opletten en het ritme zo snel mogelijk onder de knie hadden

Zij wilden: het ritme leren maar liever even rustig aan

Ik deed: mijn ding. Voordoen, hen na laten doen

Zij deden: mij na, maar niet met volle concentratie, er werd wat gepraat en gelachen.

Ik voelde/dacht: dat het moeizaam ging, kan het niet wat beter?

Zij voelden/dachten: we doen het rustig aan

Vervolgens heb ik een opwarm oefening herhaald. Iedereen moet tegelijk met mij springen en 'Ha' zeggen maar ze weten niet wanneer ik dat ga doen. 

De eerste keer waren ze inderdaad veel te laat, de tweede keer ging het perfect. 

Vervolgens heb ik het ritme opnieuw gedaan, dat ging een stuk beter. 

Suzan vertelde achteraf dat dit allemaal te maken heeft met de spanningsboog en dat het goed is om hier aandacht aan te besteden. De klas had goed hun best gedaan om de canon aan te leren, er was een succesmoment, en daarna ging ik meteen door met iets nieuws. Logisch dat de spanningsboog dan niet optimaal blijft. Beter is het om even een ontspanningsmoment in te lassen. Al is het maar twee minuutjes, ze kunnen even praten, ik kan wat storten op de emotionele bankrekening van een leerling oftewel, individueel een complimentje geven (wat de relatie tussen mij en de leerling versterkt), en daarna zijn ze weer wat frisser om met iets nieuws aan de gang te gaan. (Leermoment!)

Dat het soms onrustig was tijdens de canon had te maken met mijn instructie. Ik kan beter in het begin meer praten en daarna gewoon doen. Ik bleef het namelijk stilleggen tussendoor. Dus, niet lullen maar doen! (Leermoment!)

Over het algemeen was het een prima les. Ik had er plezier in. Ik heb er vertrouwen in dat dit ik een leuke stageperiode met deze klas ga krijgen. Mijn feedback was ook erg fijn achteraf (danku Suzan!) 

Nu moet ik eigenlijk afsluiten met een vraag, daar wordt immers op gereageerd.

Dus bij deze: Je bent op reis en je wilt naar Athene. Je komt bij een splitsing waar je twee kanten op kunt, één weg leidt naar Athene, je weet niet welke. Bij de splitsing staan twee mannen. Eén spreekt altijd de waarheid, de ander liegt altijd. Eén man mag je één vraag stellen om in de juiste richting gewezen te worden, je weet echter niet of je te maken hebt met de leugenaar of niet. Welke vraag stel je?

Singstar

Joepie, het rooster is niet gewijzigd dus ik houd dezelfde klassen als vorige week. Achteraf gezien had ik dus best al iets kunnen doen...Zodadelijk ga ik mijn les voor aankomende week voorbereiden, ik zit nog erg te twijfelen wat het nou gaat worden.

Klas 1 had om te beginnen een proefwerk. Het ging over een hoofdstuk uit muziek op maat en bevatte luister- en kennisvragen. Als je praatte zou er een punt vanaf gaan, wat bij 1 jongen ook gebeurd is (consequent!) Bart heeft het meteen nagekeken en besproken, dit veroorzaakte de nodige onrust maar hij vond het geen probleem. Ze wisten hierdoor meteen wat ze fout hadden gedaan en nu hoeven ze er volgende week geen aandacht meer aan te besteden. 

Na de toets gingen twee meisjes zingen en piano spelen voor de klas. Erg leuk initiatief vond ik! De jongens deden er alleen erg lacherig over. Je merkt dat de jongens en meisjes nog erg gescheiden zijn, in tegenstelling tot de derde klas. 

De tijd die nog over was, werd gevuld met het spelen van singstar. Hm, dat vond ik wat minder. Mijn mentor is er enthousiast over maar ik vind het toch echt beter en leuker om zelf met ze te gaan zingen. 

Tijdens het spel heb ik even vier leerlingen apart genomen om wat vragen te stellen. Eén jongen die ik aanwees wilde niet mee omdat hij dacht dat ze voor me moesten gaan zingen :)

Uitkomst van mijn vragen: 

Ze vinden muziekles leuk, het vrolijkt je op. 

Ze vinden het geen belangrijk vak, je hebt er later niks aan in de maatschappij...

Instrumentenlessen zouden ze vaker willen krijgen. 

Ze doen nooit inzingoefeningen.

Ze vinden de lessen van Bart goed, wel wat aan de theoretische kant.

Ze hebben zelf wel eens een rap geschreven met een vaststaand onderwerp en zouden dit best nog eens willen doen maar dan zonder kaders. 

Ze zouden een gitaarles leuk vinden (helaas zijn er maar 2 gitaren aanwezig). Een handjevol leerlingen doet buiten school iets met muziek. 

Het uur van de derde klassers was wederom niet bijster interessant voor mij omdat ze ook hier de hele les singstar gingen doen. Begin april mag ik ze les gaan geven, dat is dan wel weer leuk!

Met spanning wacht ik mijn eerste lesgeefdag af. Volgende week dus meer..

 

Daar gaan we weerrrrrr!

Olé, na bijna 3 maanden 'blogpauze' gaan we weer van start! Nu gaat het echter niet over de basisschool maar over het voortgezet onderwijs, dat is toch echt andere koek.

Gister was het dan zover, onze eerste kennismaking met de stagescholen. Ik zit in Amersfoort op een vmbo school. Alleen, dat wel, maar na mijn eerste meeloopdag vind ik dat ik niets te klagen heb. 

Mijn mentor heeft me hartelijk ontvangen en wat over de school verteld. Het is geen gewone mavo, er zitten namelijk veel kinderen met een indicatie (zoals gedragsproblemen, dyslexie enz.) Ze worden daar goed bij begeleid. De school is vrij klein en telt zo'n 430 leerlingen. 24 is het maximaal aantal leerlingen per klas. 

Je kunt muziek als eindexamenvak kiezen, en dat is best bijzonder voor het vmbo! Er wordt gewerkt met de methode 'muziek op maat' (boeken meteen meegekregen).

Ik mag les gaan geven aan jaar één, 90 minuten welteverstaan! Ook mag ik een aantal keren les geven aan jaar 3.  

Het muzieklokaal heb ik uiteraard ook even te zien gekregen: hm, niet heel spectaculair...maar we roeien met de riemen die we hebben: 1 piano, ongeveer 10 keyboards, 2 gitaren, 1 drumstel wat uit elkaar ligt, 1 metalofoon, 2 xylofoons en 4 klankstaven. Eén kast moet ik volgende week nog inspecteren, misschien dat daar opeens 10 djembe's en 5 opvouwbare vleugels inzitten. 

Na een half uurtje kon de les beginnen! De leerlingen kwamen kletsend binnen, even later maande mijn mentor ze tot stilte. Ik werd netjes voorgesteld en daarna begonnen ze met de methode. De klas maakte een aantal vragen, mijn mentor liep ondertussen rond. 

Bij het nakijken hanteerde hij verschillende technieken: 'Richard, wat had jij en waarom?' of 'Wie had er antwoord A (vingers) wie B en wie C?' Als iemand de vraag niet wist werd hij doorgespeeld naar een ander. Bart (mijn mentor) vertelde tussendoor anekdotes over de pianisten Horrowitz en Cor Bakker. Een filmpje over Horrowitz vulde aan, prettige afwisselingen.

Eén jongetje heeft Gille de la Tourette, niet met schelden maar met zijn gedrag. Soms ging hij opeens staan en er moest hem 10 keer verteld worden waar we gebleven waren. Om 12 uur moest hij zijn pilletje gaan halen, de klas reageerde nauwelijks, ze zijn er duidelijk al aan gewend. 

Vervolgens heeft hij de repetitie van volgende week besproken en daarna mochten de kinderen om de beurt een lied kiezen uit het lesboek. Er zijn een stuk of 6 nummers gedaan en toen was het alweer voorbij! Ik ben benieuwd of de anderhalf uur bij mij ook omvliegen als ik voor de klas sta. 

Mijn mentor is begaan met de leerlingen, geeft complimenten, zorgt dat er elke 20 minuten afwisseling is en weet goed waar hij het over heeft. Toch waren en ook punten die ik anders zou doen: - Hij heeft een aantal keren gezegd: 'Dit is een hele moeilijke vraag hoor, ik zou het erg knap vinden als je het antwoord weet'. De leerlingen zijn hierdoor wel extra trots als ze het goed hebben maar de vragen waren helemaal niet zo lastig, je kunt het ook te veel opblazen. Ik ben benieuwd wat hij zegt als het echt ingewikkeld wordt...

- Er zijn in totaal wel zes nummers gezongen, heel leuk natuurlijk, maar ze zongen niet goed en aan geen enkel nummer is aandacht besteed. Zes nummers 'doorzingen' vind ik niet zo nuttig.

- Hij heeft de hele les frontaal lesgegeven waarbij de kinderen de hele tijd op hun stoel zaten. Ik vind het belangrijk dat als je gaat zingen, je zorgt dat iedereen stevig staat, dat komt het geluid alleen maar ten goede. 

- De concentratie was aan het eind van de les erg slecht, ik vond dat hij hier consequenter mee om had kunnen gaan. 

Zulke dingen zijn alleen maar leuk om te merken, daar kan ik weer wat mee. Ik vroeg of ze wel eens canon hebben gezongen, dit is niet het geval dus ik pak die kans natuurlijk!

Over de les van de derde klas kan ik niet heel veel zeggen. Ze hebben achter de computer vragen gemaakt terwijl hij rondliep om te helpen. Over het algemeen werd er goed gewerkt. Het verschil tussen de klassen was groot, wat twee jaar veel uitmaakt qua personen, uiterlijk en gedrag! 

Ik ben blij dat de eerste dag erop zit, nu heb ik eindelijk een goed beeld van wat me te wachten staat. Ik heb met opzet met mijn 'pop' gewacht zodat ik die aan deze stage kan aanpassen. De sfeer in school is goed, ik heb al een aantal ideeën voor lessen, mijn mentor is denk ik fijn om mee te werken (jammer dat hij over 8 weken een maand naar India gaat, dat moet nog opgelost worden!) Kortom, ik ben tevreden en ben heel benieuwd naar de komende maanden!!